چرا اگر فرض کنیم احمدی نژاد برای بار دوم نتواند اعتماد مردم ایران را بدست آورد باز هم در خاطره ها جاودانه خواهد ماند؟؟مگر نه اینکه او به نوکری برای مردم افتخار میکرد؟مگر نه اینکه با سفر منظم به همه استانها و شهرها و مناطق محروم، پای درد و دل ساکنانشان نشست و در حد توان برای حل مشکلاتشان تلاش کرد؟مگر نه اینکه تا جایی که میتوانست وقت و انرژی خود و دولت را مصروف رسیدگی به مشکلات ساختاری و فوری مردم و نظام کرد؟مگر نه اینکه فضای کار و تلاش شبانه روزی را جایگزین فضای دعوا و کشمکش های تصنعی نمود؟مگر نه اینکه سازندگی را شتاب بخشید و چندین برابر سالهای قبل طرحهای جدید و نیمه تمام قبلی را به سرانجام رساند؟مگر نه اینکه طرح های تولید فولاد، سیمان، آلمینیوم، مس، مواد پتروشیمی و نفت و گاز وصدها و هزاران طرح صنعتی و کشاورزی را یکی پس از دیگری به پایان رساند و راه را برای جهشی بزرگ در پیشرفت کشور هموار کرد؟مگر نه اینکه برای خودکفایی در تولید بنزین و تولیدات کشاورزی و دارویی قدمهایی بلند برداشت؟ مگر نه اینکه تمام تلاش خود را برای مهار گرانی به کار گرفت و آنجاییکه به دلایل مختلف نتوانست خود و خانواده اش مانند بقیه مردم آن را تحمل کرد؟.مگر نه اینکه سوخت نیروگاه بوشهر را از روس ها تحویل گرفت و نیروگاه را به مرز بهره برداری درسال آینده رسانید؟مگر نه اینکه تعلیق خوارکننده را برداشت و حلقه غنی سازی اورانیوم را تکمیل کرد؟مگر نه اینکه دولت فرعونی - صهیونیستی بوش پسر را در عرصه های سیاسی و تبلیغاتی واقتصادی به زانو در آورد؟مگر نه اینکه کشور را با کمترین هزینه ها از گردنه سختترین تحریم های اقتصادی غرب با موفقیت عبور داد؟مگر صدای حقانیت و مظلومیت ملت ایران و انقلاب اسلامی و همه مستضعفان را در دانشگاه کلمبیا و درصحن سازمان ملل متحد در قلب نظام کفر و الحاد و ماسونی طنین انداز نکرد؟مگر شکافی عمیق در جبهه رسانه ای و تبلیغاتی آمریکایی- صهیونیستی (که خلل ناپذیر می نمود) ایجاد نکرد؟مگر روح شجاعت وخودباوری را در ملت ایران تقویت ودر ملت های تحت سلطه بیدار نکرد؟مگر دست برادری به سوی مردم آفریقا، آمریکای لاتین و همسایگان دراز نکرد؟مگر ملت ایران را به محبوب ترین مردم ،در قلوب همه دنیا تبدیل نکرد؟مگر در به گل نشستن ماشین جنگی جهنمی آمریکا، اسراییل و بعضی کشورهای اروپایی در عراق و افغانستان و فلسطین و لبنان نقشی اساسی نداشت؟مگر فضای تهدید را از سر ملت ایران کوتاه نکرد؟مگر در تغییر جو روانی و سیاسی مردم آمریکا که به ظهور چهرهای مثل اوباما انجامید نقشی موثر نداشت؟مگر با طرح لزوم تحقیق درباره افسانه هولوکاست پایه های نظری تشکیل اسراییل، این پایگاه الحاد و تجاوز در قلب جهان اسلام را سست نکرد و راه را برای رمز گشایی از اسرار جنگ جهانی اول و دوم برای همه دنیا باز نکرد؟مگر آرامش سیاسی و روانی را با طرح و پیگیری اصل مهرورزی در جامعه دنبال نکرد؟مگر سعه صدر سیاسی خود را با جلوگیری از تصفیه افراد منصوب به دوم خرداد در دولت نشان نداد؟مگر آزادی سیاسی - قانونی را در بالاترین حد خود پاس نداشت؟مگر آزادی روزنامه ها و سایتهای مخالف را به رسمیت نشناخت، آنهم در زمانی که انواع و اقسام نقد های غیر منصفانه و منصفانه را در شرایط سخت مقابله با غرب در بحث هستهای و حتی علیه پایداری دولت مطرح میکردند؟آیا با اجرای شجاعانه طرح ارتقای امنیت اجتماعی ضریب امنیت را در کشور ارتقاء نداد؟آیا اراذل و اوباش را سر جایشان ننشاند؟آیا با بدحجابیهای زننده برخوردی همراه با درایت و سعه صدر نکرد؟آیا مبارزه با مواد مخدر را با پیگیری انسداد مرزهای شرقی وتشدید مبارزه با قاچاق فروشان جدیتر ننمود؟آیا شعارهای امام، انقلاب و رهبری را زنده و با ترویج و نفوذ لیبرالیزم و غربگرایی در بدنه دولت مقابله نکرد؟آیا فرهنگ انتظار و منجیگرایی فعال را در داخل و خارج ترویج نکرد؟آیا پیشرفت ما در عرصه های نوآوری علمی ونظامی سرعت نگرفت؟آیا تکنولوژی بومی فضای ایران را عملیاتی نکرد؟آیا طرحهای توسعه نفت و گاز پارس جنوبی را با بیش از 70 درصد سهم طرف ایرانی اجرا نکرد؟آیا بریدن دست کمپانی های نفتی صهیونیستی - اروپایی را با میدان دادن به متخصص و مدیر ایرانی پی نگرفت؟و ده ها و صدها مورد دیگر.وقتی 4سال گذشته در ذهن مرور میکنم، به عنوان یکی از دوستداران اسلام و ایران احساس رضایت از گذشته و امید به آینده را کاملا درک میکنم و یقین دارم ملیونها ایرانی با همین احساس، آراء خود را به نام احمدی نژاد به صندوقهای رأی خواهند انداخت و صدها میلیون انسان دیگر در اقصی نقاط عالم در انتظار شنیدن خبر انتخاب مجدد خواهند بود.برای همین فکر می کنم اگر او آراء کافی هم به دست نیاورد برای همیشه در قلب ها و خاطره های ملیون ها نفر در ایران و صدها ملیون نفر در آفریقا،آمریکای لاتین، آسیا و کشورهای اسلامی جاوید خواهد ماند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر